Dingen die je niet mag missen in La Pedrera, Barcelona

Door experts beschouwd als het meest iconische civiele bouwwerk van Antonio Gaudí, is een rondleiding door dit belangrijke bouwwerk onmisbaar om de ontwikkeling van deze vooraanstaande architect uit Barcelona te begrijpen, en het is bovendien een van de leukste dingen om te doen in Barcelona.

Gaudí bouwde La Casa Milá (de echte naam van het gebouw) op 57-jarige leeftijd tussen 1906 en 1912. Het was het laatste werk dat hij voltooide voor zijn overlijden. Werken zoals La Sagrada Familia bleven na zijn dood onvoltooid.

Als je je kaartjes voor La Pedrera al hebt, vraag je je vast af: wat is er zo bijzonder aan dit gebouw? Waar moet ik op letten als ik het ga bezoeken? Hieronder geef ik je alle details over wat misschien wel mijn favoriete bouwwerk in de hele stad is. Ik hoop dat je ervan geniet!

Casa Milá ligt op een hoekperceel en heeft daarom twee hoofdingangen: één aan de Paseo de la Gracia en de andere direct aan de karakteristieke hoek die de straten van Barcelona vormen. De hallen zijn ruim en licht dankzij de ramen, een hoofdingang van ijzer en glas, maar vooral dankzij het licht dat door de binnenplaatsen naar binnen valt.

De twee hallen van La Pedrera fungeren als verbindingspunt voor alle ruimtes van het complex. De majestueuze trappen komen rechtstreeks uit op de hoofdverdieping, die oorspronkelijk was bedoeld als woning voor de eigenaren, de familie Milá. De verbinding met de overige appartementen en het dakterras verloopt via de liften. Gaudí beschouwde de lift als het belangrijkste element voor verticale communicatie en plaatste extra trappen die voornamelijk voor het personeel bestemd waren.

Het dakterras van Casa Milá lijkt op niets dat je ooit hebt gezien. Op deze plek bedacht Gaudí een open ruimte die rechtstreeks uit een fantasieroman lijkt te komen. De Spaanse dichter Pere Gimferrer beschreef deze plek als “de tuin van de krijgers” vanwege de 28 schoorstenen, waarvan de gebogen vormen in niets lijken op conventionele schoorstenen, maar eerder op imposante, gemaskerde krijgers.

Op het dakterras maken de golvende paden plaats voor trappen en hoogteverschillen, dus ik raad je aan om tijdens de wandeling goed op je voeten te letten, hoewel dat moeilijk is omdat je overal waar je kijkt sculpturale en architectonische details tegenkomt die al je aandacht zullen trekken.

Naast de kronkelende paden dienen duizenden stukken gebroken marmer en tegels uit Valencia om verschillende sculpturale schoorstenen te bedekken, want 's nachts wordt het dakterras spectaculair verlicht door de plafondlampen.

Alsof dit alles nog niet genoeg is, heb je vanaf het fantastische terras een van de mooiste uitzichten over Barcelona.

Velen vragen zich misschien af of het interessant is om de zolder van een gebouw te bezoeken, maar als het om een gebouw van Gaudí gaat, is het antwoord altijd ja. Deze ruimte, die de naam 'zolder van de walvis' kreeg, was in het oorspronkelijke ontwerp van Gaudí bedoeld voor de dienstruimtes en de wasruimte van het gebouw. Een dienstruimte is echter geen synoniem voor een verwaarloosde of tweederangs ruimte, integendeel.

Momenteel doet de zolderruimte dienst als museum, dus naast het bewonderen van de structuur kun je genieten van de collectie Espai Gaudí, dievolledig gewijd isaan het werk van de architect. Hier vind je tientallen maquettes en plattegronden van zijn beroemdste werken, evenals spectaculaire gipsen maquettes op schaal om de gevel en de structuur van La Casa Milá te bestuderen.

Het door Gaudí ontworpen systeem van binnenpatio's was een behoorlijk ingenieuze architectonische oplossing die hielp bij het oplossen van het ventilatie- en verlichtingsprobleem van de afzonderlijke gebouwblokken. Twee binnenpatios, een kleinere en een grotere, reiken vanaf de begane grond rechtstreeks tot aan het dak. Het is een genot voor de zintuigen om deze ruimtes binnen te gaan en je blik naar de hemel te richten; laten we eens kijken naar de kwaliteiten van elk van beide.

De bloemenpatio

Het belangrijkste en beslist eigenaardige kenmerk van de bloemenpatio is zonder twijfel het kleurgebruik. Deze ruimte is toegankelijk via de inkomhal die uitkijkt op de straat Paseo de Gracia.

Als je van buiten komt, merk je al snel dat een spel van vormen, kleuren en licht een schouwspel biedt dat duidelijk contrasteert met de kleurloze soberheid die kenmerkend is voor de gevel van La Casa Milá. De Patio de las Flores heeft een plattegrond van 90 meter en is daarmee de kleinste van de twee.

De vlinderbinnenplaats

De Patio de las Mariposas vertelt ons op zijn beurt over de natuur en het leven in beweging, wat zijn meest opvallende kenmerk is. De structuur zelf bestaat uit talrijke sculpturale vormen die wezens uit de natuur oproepen: een immense vlinder die op de drempel van de ingang neergestreken is of een grote vleugel van een insect van onmogelijke afmetingen die de trap omhult die naar de hoofdverdieping leidt. De vlinderpatio is met zijn 150 m² de grootste en meest indrukwekkende van de twee en bevindt zich achter de hal die in verbinding staat met de Provençastrasse.

Volgens een soortgelijk patroon van organische vormen bedacht Gaudí deze ruimte als een garage, waar de koetsen en auto's konden worden gestald waar de eigenaar van het project al dol op was. De kelder is via de twee hoofdvestibules bereikbaar via spiraalvormige hellingen en wordt tegenwoordig gebruikt als auditorium.

Als we de gebogen vormen even buiten beschouwing laten, lijkt de kelder van La Pedrera in de moderne tijd misschien een alledaagse ruimtelijke oplossing in een woongebouw. Het is echter van cruciaal belang om de historische context te begrijpen waarin dit project werd gebouwd. In 1912 bestond er nergens ter wereld een vergelijkbare oplossing; men zag de noodzaak niet in om een ruimte te reserveren voor het stallen van een voertuig; dit toonde in de loop der jaren alleen maar aan hoe vooruitstrevend het werk en het vernuft van Gaudí waren, die in staat was na te denken over de behoeften van het moderne leven en daarop te anticiperen.

Probeer tijdens je rondleiding door La Pedrera altijd aandacht te besteden aan de structurele oplossingen die Gaudí aandroeg voor de verschillende bouwkundige problemen. Of het nu ging om pilaren van steen, baksteen of ijzer, hij beknibbelde niet op het gebruik van materialen die hem in staat stelden om in elke situatie de best mogelijke oplossing te bieden.

Tijdens je rondleiding zul je merken dat de indeling van de verschillende ruimtes zich onderscheidt door een vrije geometrie. De afwezigheid van dragende muren resulteert in inwisselbare ruimtes die kunnen worden aangepast aan de behoeften van de bewoner. Door de gevel te optimaliseren als constructiesysteem kunnen de belastingen worden verdeeld zonder dat de binnenruimtes overladen hoeven te worden met steunbalken.

In de zolderruimte heeft Gaudí al zijn vindingrijkheid ingezet om een vakwerk van 270 parabolische bakstenen bogen te creëren, waarvan de kracht dient om het dakterras direct daarboven te ondersteunen.

Op de vierde verdieping van het gebouw bevindt zich wat bekend staat als "De woning van de buren"; het enige appartement in het hele gebouw waarvan het ontwerp en het meubilair tot op de dag van vandaag (meer dan 100 jaar later) nog precies zo zijn als Gaudí het ontwierp.

In dit appartement woonde Pere Milà decennialang met zijn gezin. Het interieur is in een indrukwekkende staat van bewaring, waardoor een rondleiding door de kamers lijkt op een reis door de tijd waarin je kunt zien hoe de hogere klasse van Barcelona aan het begin van de vorige eeuw leefde. Het is verontrustend en wonderbaarlijk om te zien hoe, ondanks het verstrijken van de tijd, zelfs het speelgoed van de kinderen in de tijd lijkt te zijn bevroren.

Let tijdens je bezoek vooral op de op maat gemaakte meubels ontworpen door Gaudí; echte kunstwerken van de modernistische beweging.

De toegang tot de hal van Casa Milà verloopt via smeedijzeren deuren waarvan het uiterlijk alleen maar dient om de unieke stijl van Gaudí's werk te benadrukken. Deze stijl werd doorgetrokken naar alle balkons die de voorgevel sieren en naar andere balustrades binnen in het gebouw.

Het organische ontwerp roept natuurlijke vormen op, van vlindervleugels tot schildpadden; de combinatie van materialen zoals ijzer en glas dient verschillende doelen: ten eerste als bescherming tegen de buitenwereld en ten tweede als bron van natuurlijk licht die de hal met licht overspoelt.

In het interieur van Casa Milá zijn enkele kunstwerken te vinden die kenmerkend zijn voor de populaire modernistische stromingen uit die tijd. Dit is vooral te zien in de hallen, waar u kunt genieten van het werk van de kunstenaar Aleix Clapés. Zijn werk voor het project van Gaudí volgt mythologisch geïnspireerde thema's en hoewel het verschillende restauraties heeft ondergaan, is het nog steeds prachtig bewaard gebleven. Let vooral op de muurschilderingen op de trappen die de entree met de hoofdverdieping van het gebouw verbinden.

Het is belangrijk te begrijpen dat Gaudí in zijn architectuur niet streefde naar overdadige versiering van de muren door middel van conventionele beeldende kunst zoals schilderijen; Gaudí gaf er de voorkeur aan kunst direct in de vorm te integreren door de combinatie en het gebruik van verschillende materialen om zijn creatieve taal tot uitdrukking te brengen.

Of je het gebouw nu verlaat of binnenkomt, je moet even de tijd nemen om het meest opvallende, unieke en in het oog springende element van het hele gebouw te bekijken: de imposante gevel. De volledig stenen gevel met golvende vormen was voor die tijd een zeer controversieel ontwerp en wekte bij een groot deel van zijn tijdgenoten afkeer op. De bijnaam La Pedrera is juist ontstaan uit de spot van degenen die het destijds als een lelijk en onaangenaam gebouw beschouwden.

Casa Milá wordt vooral als een innovatief bouwwerk beschouwd vanwege de volledig stalen structuur en het gebruik van vliesgevels, met name in de zelfdragende gevel. Naast het gebruik van golvende stenen voor het creëren van unieke organische vormen, is er ook smeedijzer te zien in de imposante toegangsdeuren (waarin ook glas is verwerkt), in de balustrades van de balkons en in de ramen die direct uitkijken op de straten.

Dit was het laatste civiele bouwwerk dat de architect realiseerde voordat hij zich volledig toelegde op het ontwerp en de bouw van de Sagrada Familia. Daarom is in La Pedrera de volledige ontwikkeling van zijn eigenzinnige stijl te zien. Gaudí slaagt erin ons een kunstmatig gebouw na te laten dat de natuur op prachtige wijze nabootst.